مدل استاندارد فيزيك ذرات در مرحله مهمى از تاريخچه خود قرار دارد؛ هم در اوج موفقيت و هم در مرز تحول. قرن ها بعد از آغاز تحقيق روى بخش هاى بنيادى كه زيبايى و پيچيدگى جهان را مى سازند، امروزه به نتيجه شگفت ا نگيز و ساده اى رسيده ايم ؛ فقط شش ذره: الكترون، كوارك هاى بالا و پائين، گلوئون (gluon)،  فوتون و بوزون هيگز. براى توضيح همه پديده هايى كه فيزيكدانان ذرات بنيادى مى  دانند اضافه كردن يازده ذره ديگر به جمع ذرات گفته شده كافى است. [به قاب سمت چپ نگاه كنيد] اينها تصوراتى شبيه تصورات يونانيان قديم نيست كه مى گفتند جهان از چهار عنصر خاك، هوا، آب و آتش تشكيل شده است. بلكه اين نتايج از پيچيده ترين نظريه رياضى در مورد طبيعت در طول تاريخ يعنى مدل استاندارد فيزيك ذرات حاصل شده است، به رغم معنى كلمه مدل، مدل اسصتاندارد يك نظريه كامل براى شرح ذرات پايه و توضيح برهم كنش آنها است. همه آنچه در دنياى ما رخ مى دهد (به جز اثرهاى گرانشى) قابل بيان با قوانين و معادلات مدل استاندارد است..
مدل استاندارد در دهه ۱۹۷۰ فرمول بندى شد و در اوايل دهه ۱۹۸۰ آزمايش ها به طور نسبى درست بودن آن را نشان دادند. نزديك به سه دهه آزمايش هاى دقيق و موشكافانه نظريه را آزموده اند و تائيد كرده اند كه همه پيش بينى هاى نظريه درست است. از يك سو اين موفقيت ارزشمند است زيرا تائيد مى كند (در عميق ترين سطح اش تاكنون) كه ما واقعاً چگونگى كاركرد طبيعت را درك مى كنيم. از سوى ديگر اين موفقيت دلسردكننده است. قبل از پيدايش مدل استاندارد، فيزيكدان ها براى نظريه جديد منتظر كشف ذرات جديد يا نشانه هاى جديد در مشاهدات تجربى بودند، قبل از اينكه نظريه قبلى قديمى شود. اما براى مدل استاندارد آنها سى سال منتظر ماندند تا مشاهدات نظريه را تائيد كنند.