WELCOME

خانه       اخبار    مقالات English نظریه سی. پی. اچ سرفصل ها گروه فارسی گروه انگلیسی سایتهای مرتبط پیوندها  تماس با ما کتاب الکترونیکی فیزیک از آغاز تا امروز کتاب الکترونیکی ماورای کوانتوم

اگر همواره مانند گذشته بينديشيد، هميشه همان چيزهايي را به‌دست مي‌آوريد كه تا بحال كسب كرده‌ايد  فاينمن    کائنات زمین مرکز و  کائنات بی مرکز   CPHبنياد علمی

تاریخچه و سیر تحولی
• در سده ششم قبل از میلاد ، "فیثاغورس" نظم ریاضی را وارد اندیشه کیهان شناختی کرد. بنظر او عالم ، نظم هندسی هماهنگی داشت که قوانین ریاضی و ارقام و اعداد بر آن حاکم بودند.
• افلاطون در سده چهارم پیش از میلاد ، برخی ایده‌های فیثاغورس را برای تدوین کائنات تازه‌ای از سرگرفت. به نظر او زمین شکل کروی کامل داشت و کرات آسمان می‌بایستی سفر خود را بر گرد زمین با شتاب ثابت انجام دهند.
• خط سیر اشیا سماوی از مشرق به مغرب در آسمان چنین تصوری را به وجود آورده بود که زمین مرکز عالم و ساکن و بی‌حرکت است و خورشید و ماه و کرات و ستاره‌های آسمانی بر اطراف آن می‌چرخند.
• از آنجا که در شبهای متوالی ، موضع سیاره‌ها نسبت به ستاره‌ها تغییر می‌کرد، به آنها نام Planet سیاره که در زبان یونانی به معنی "ولگرد" است تعلق گرفت. ولی این تغییر موضعها و اینکه آگاهی سیاره‌ها در مسیر غرب به شرق حرکت می‌کردند، (حرکت عقبگرد) در کائنات زمین مرکزی افلاطون توجیحی نداشت.

کائنات ارسطو
حدود 350 سال پیش از میلاد ارسطو ، برای هریک از کرات دایره‌ای در نظر گرفت. این دایره‌ها هم مرکز بودند و زمین ساکن ، در مرکز آنها قرار داشت. دایره هر یک از کرات با چهار یا پنج دایره دیگر مرتبط بود که همه به گرد محورهای متفاوتی می‌چرخیدند، بطوریکه روی هم قرار گرفتن حرکت آنها ، حرکت سیاره را موجب می‌شد.

کائنات بطلمیوس

ویژگی کائنات بطلیموس
1. زمین مرکز کائنات بود.
2. زمین کروی بود.
3. حرکت‌های طبیعی کرات سماوی دایره‌ای وهم شکل بودند.

تخیلات عجیب
در سده سیزدهم بعد از میلاد "توماس داکن" راهب "فرقه دومی نیکن" این را وارد کائنات ارسطویی کرد. در مدل پیشنهادی او ، مانند مدلهای پیشین ، خورشید ، ماه ، ستارگان و سیارت ، در دوایری بر گرد زمین می‌چرخیدند. یک دایره اضافی نیز فراتر از دایره آنها وجود داشت که مقر خداوند بود. فرشتگان مسئول گردش کرات روی دایره‌های سماوی بودند. در منطقه زیر ماه ، برزخ بود و در زیر آن سرزمین آدمیان و قلمرو فانی ، و اندرون این زمین دوزخ و جایگاه شیاطین بود

دید کلی
از آنجا که همه جای جهان مرکز است، پس کائنات یک مرکز حقیقی ندارد. لذا ما این کائنات را کائنات بی مرکز می‌نامیم. کائنات بی مرکز نشان می‌دهد که کهکشانها از راه شیری نمی‌گریزند، بلکه همگی از یکدیگر فرار می کنند و موقعیت ما در این عالم ممتاز نیست.

تاریخچه مرکزیت کائنات
انسانها از گذشته دور تا قرن 16 فکر می‌کردند که در مرکز عالم جای دارند. افلاطون ، ارسطو و بطلیموس از دانشمندان دوره زمین مرکزی بودند. کپرنیک در قرن 16 این مرکزیت را به نزدیکی خورشید انتقال داد و سالها نیز کائنات خورشید مرکز بر عرصه کیهان شناسی حاکم بود. کپلر ، گالیله و اسحاق نیوتن از دانشمندان این دوره بودند.

قانون هابل و انفجار بزرگ
نتیجه دیگر قانون هابل ، این بود که کائنات آغازی داشته است و هر کهکشان به تناسب فاصله و سرعت خود ، زمان یک نی را صرف کرده تا از نقطه مبدا به موضع کنونی خود برسد و اگر این نظم برعکس شود همه کهکشانها در لحظه و نقطه معینی به هم می‌رسند. از اینجا بودکه نظریه انفجار بزرگ پدید آمد که آنرا آغاز گسترش کاینات می‌دانند.

پیوند دین و دانش
با ظهور نظریه انفجار بزرگ کائنات ازلی بودن و بی آغازی خود را از دست داد و معلوم شد که کائنات آغازی داشته است. بدین ترتیب مفهوم آفرینش که در سده سیزدهم میلادی از طریق دیانت و توسط توماس واکن وارد کیهان شناسی شده بود، اینک به صورت تصادفی یک پشتیبان علمی یافت و دین پس از آنکه در سده نوزدهم از دانش جدا شد، اینک دوباره پابه عرصه علم گذاشت.

مرکز کائنات
با توجه به یافته‌های هابل در مورد اینکه کهکشانها از ما دور می‌شوند، چنین تصور می‌شود ما در مرکز عالم هستیم که از هر طرف نگاه کنیم کهکشانها از ما دور می‌شوند. یعنی پس از چندین قرن قبول نظریه کپرنیک و با وجود تمام کوششها بازهم انسان مرکز کائنات شده است؟ خیر ، باید این تصور را از خود دور کنیم.

آذر فیزیک