ين جابجايی بدان معنی است که نورهای شمالی، يا "آرورا"، آسمان آلاسکا را ترک کرده و در عوض ممکن است با شفافيت بيشتر در سيبری و اروپا جلوه کنند.

قطب های مغناطيسی زمين از قطب های جغرافيايی، که نقطه عبور محور حرکت وضعی زمين است، متمايز هستند.

قطب های مغناطيسی ثابت نيستند و در موارد نادر حتی جايشان با يکديگر عوض می شود.

جوزف استونر، کارشناس علوم مغناطيس در دانشگاه ايالتی اورگان، به يک سمينار انجمن ژئوفيزيک آمريکا در سانفرانسيسکو گفت: "اين ممکن است بخشی از يک نوسان عادی باشد و در نهايت به سوی کانادا بازخواهد گشت."

قطب های سرگردان

مطالعات قبلی نشان داده بود که قوت سپر مغناطيسی زمين طی 150 سال گذشته 10 درصد کاهش يافته است.

براساس تحليل های تازه، در همين مدت، قطب مغناطيسی شمال زمين 1100 کيلومتر به سوی منطقه قطب شمال حرکت کرد.

پژوهشگران دانشگاه اورگان می گويند ميزان جابجايی قطب مغناطيسی زمين در يک قرن گذشته افزايش يافته است درحالی که اين حرکت در چهار قرن پيش از آن تقريبا ثابت بود.

آنها بقايای رسوبی درياچه های منطقه قطب شمال را مطالعه کردند. از آنجا که اين بقايای رسوبی، ميدان مغناطيسی زمين را ثبت می کنند، دانشمندان از تاريخ گذاری با کربن برای رديابی تغييرات به وجود آمده در ميدان مغناطيسی استفاده کردند.

پژوهشگران دريافتند که ميدان مغناطيسی شمال در هزار سال اخير به شدت جابجا شده است. اين جابجايی عموما ميان شمال کانادا و سيبری بوده است، اما گهگاه در ساير جهات نيز حرکت کرده است.

نرخ تغيير

قطب شمال مغناطيسی در صورت حرکت با سرعت فعلی می تواند از شمال کانادا به سيبری برود.

در آن صورت، نورهای شمالی که در اثر برخورد ذرات باردار ساطع شده از خورشيد به گازهای لايه آيانوسفر زمين به تابش درمی آيند از آلاسکا رخت خواهند بست.

قطب شمال مغناطيسی نخست در سال 1831 کشف شد و زمانی که کاشفان بار ديگر در سال 1904 به بازديد آن رفتند 50 کيلومتر جابجا شده بود.

دريانوردانی که از قطب نما استفاده می کردند برای قرن ها از خطای ناشی از اختلاف ميان شمال جغرافيايی و شمال مغناطيسی گريزی نداشتند. عقربه قطب نما، قطب شمال مغناطيسی زمين را نشانه می رود، نه قطب شمال جغرافيايی را