مبناي علمي تقويم شمسي

مي دانيم كه خورشيد بر روي يك مسير بيضي شكل كه خورشيد در يكي ازكانون هاي آن قرار دارد به دورخورشيد مي گردد كه به طبع در مدتي از اين مسير حركت، فاصله زمين تا خورشيد در حال كم شدن است و در قسمت ديگري از مسير در حال دور شدن از خورشيد است

با توجه به اين كه محور حركت دوراني زمين به دور خودش با مسير حركت آن به دور خورشيد داراي زاويه در حدود 5/23 درجه است. در دو نقطه از مسير حركت زمين به دور خورشيد زمين در وضعيتي قرار مي گيرد كه طول شب با طول روز مساوي مي شود – صفحه استوا و صفحه حركت زمين به دور خورشيد در وضعيتي قرار ميگيرد كه انحراف 23.5 درجه اي تاثيري ندارد – و متقابلا در طي مسير حركت زمين به دور خورشيد زمين در دو نقطه در شرايطي قرار مي گيرد كه داراي حداكثر اختلاف زاويه تمايل محور زمين و مسير حركت زمين به دور خورشيد مي شود كه در آن حالت در يكي از نيم كره ها طول مدت روز حداكثر خواهد شدو در نيم كره ديگر طول مدت شب حداكثر مي شود.

حال جالب اين است كه هر چهار نقطه خاص تعريف شده در بالا در تقويم شمسي مصادف با شروع يكي از فصل ها است

يعني در اول بهار و اول پاييز زمين در يكي از نقاطي كه طول شب و روزبا هم مساوي اند و خورشيد به صورت عمودي بر محور استواي زمين مي تابد قرار مي گيرد و اول تابستان مصادف با نقطه اي از مسير حركت زمين است كه طول روز براي نيم كره شمالي طولاني ترين روز سال است و اول زمستان مصادف با نقطه اي از مسير حركت زمين به دور خورشيد است كه در نيم كره شمالي كوتاه ترين روز سال به وقوع مي پيوندد.

راستي جالب است كه بدانيد كه بر خلاف انتظار ما كه فكر مي كنيم چون تابستان گرم تر از زمستان است پس بايد زمين به خورشيد نزديك تر باشد در آن اوقات زمين در دورترين نقطه از خورشيد قرار دارد – دليل اين امر هم اين است كه مسير حركت زمين به دور خورشيد هر چند يك مسير بيضوي است ولي ميزان فشردگي آن خيلي ناچيز است و ميزان فاصله زمين از خورشيد تاثير زيادي بر درجه حرارت زمين ندارد و عملا به دليل همان اثر طول مدت روز است كه تغييرات فصلي بوجود مي آيد

 منبع: وبلاگ الماسی